Life behind the lens

Υπάρχουν στιγμές που θέλουμε να μιλήσουμε, να εκτεθούμε, να δείξουμε τα συναισθήματα μας, μα ο καθωσπρεπισμός και ο εγωισμός μας τις περισσοτέρες φορές μας σταματούν.Κι αναρωτιέμαι... αξίζει τον κόπο? Αξίζει από εγωισμό να χάσουμε ανθρώπους απο δίπλα μας που ίσως, λέω ίσως, αν ήξεραν το πώς αισθανόμαστε να διάλεγαν να μείνουν κοντά μας?
Και απαντώ στον εαυτό μου, όχι δεν αξίζει...
Κι όμως εκεί εμφανίζεται ο φόβος της απόρριψης. Κι αν ανοίξουμε στον άλλο την ψυχή μας κι αυτός απλά μας ευχαριστήσει γλυκά μα δεν ενδιαφερθεί?
Τελικά γιατί ανοίγουμε την ψυχή μας? Για τον άλλον ή γιατί το χρειαζόμαστε εμείς? Για να μάθει ο άλλος ή γιατί εμείς θα εκραγούμε πια αν δε μιλήσουμε?
Ναι στον εαυτό μου αναφέρομαι. Θα εκραγώ αν δε μιλήσω, είμαι όμως έτοιμη να πληρώσω το όποιο τίμημα αυτού του ανοίγματος? Είμαι έτοιμη για μια απόρριψη, για καμία ίσως ανταπόκριση, ή ακόμα και για μια αποδοχή? Είμαι? Εσύ είσαι?
Τελικά τι είναι αυτό που μας κρατάει μακριά από τον άλλο? Το υποτιθέμενο όχι του? Τόσο απλά? Και τι έγινε?

I know it all sounds Greek to you but I had to rumble in my language lol